این ماده دربارهٔ حق فسخ نکاح یا همان «خیار فسخ» است که به یکی از زوجین اجازه میدهد به دلیل خاصی (مثل عیب یا تدلیس) ازدواج را بر هم بزند. نکته کلیدی این است که این حق فوری است: به محض اینکه فرد از وجود دلیل فسخ مطلع شود، باید بلافاصله تصمیم بگیرد و اگر نکاح را فسخ نکند، حقش از بین میرود. اما این سقوط حق فقط وقتی رخ میدهد که فرد هم از وجود حق فسخ خبر داشته باشد و هم بداند که این حق فوری است. اگر نداند که میتواند فسخ کند یا از فوریت آن بیخبر باشد، تأخیر او ضرری به حقش نمیزند. مدت زمانی که برای استفاده از حق فسخ «فوری» محسوب میشود، در قانون مشخص نیست و به عرف و عادت مردم بستگی دارد. مثلاً ممکن است در یک جامعه چند روز یا چند ساعت فرصت معقول باشد. تشخیص این که آیا تأخیر فرد بیش از حد معمول بوده یا نه، با دادگاه و بر اساس عرف محل است. خلاصه اینکه اگر زوج یا زوجه به محض آگاهی از علت فسخ، سکوت کند یا اقدامی انجام ندهد، حق فسخ را از دست میدهد؛ مگر آنکه از فوریت حق یا اصل وجود حق بیاطلاع بوده باشد.