این ماده به زنانی که زندگی مشترک برایشان غیرقابل تحمل شده، حق درخواست طلاق میدهد. منظور از «عسر و حرج» شرایطی است که ادامه زندگی آنقدر سخت و طاقتفرسا باشد که زن نتواند آن را تحمل کند. برای مثال، اگر شوهر حداقل شش ماه پشت سر هم یا نه ماه متناوب در یک سال خانه را ترک کند، یا به مواد مخدر یا الکل اعتیاد داشته باشد و نتوان او را مجبور به ترک کرد، یا به پنج سال یا بیشتر حبس محکوم شود، یا زن را کتک بزند یا مدام بدرفتاری کند، یا به بیماری سخت درمانناپذیر روانی یا واگیردار مبتلا باشد که زندگی مشترک را مختل کند، اینها مصداق عسر و حرج محسوب میشوند. برای استفاده از این حق، زن باید به دادگاه خانواده مراجعه کند و ثابت نماید که چنین شرایطی وجود دارد. اگر دادگاه عسر و حرج را ثابت شده بداند، ابتدا سعی میکند شوهر را مجبور به طلاق دادن کند. اما اگر این اجبار ممکن نباشد، خود دادگاه با اجازه حاکم شرع زن را طلاق میدهد. مهم این است که موارد ذکر شده در ماده فقط مثال هستند و دادگاه میتواند در هر وضعیت مشابه دیگری که تشخیص دهد ادامه زندگی برای زن واقعاً سخت و غیرقابل تحمل است، حکم طلاق صادر کند.