این ماده به وضعیتی میپردازد که پس از ازدواج، شوهر به یکی از بیماریهای آمیزشی دچار میشود. در چنین حالتی، قانون به زن این حق را میدهد که از برقراری رابطه زناشویی با شوهر خودداری کند. نکته مهم این است که این خودداری، که به دلیل بیماری واگیردار صورت میگیرد، هیچ تأثیری در حق نفقه زن ندارد و شوهر همچنان موظف به پرداخت نفقه است. منظور از امراض مقاربتی، بیماریهایی است که عمدتاً از طریق تماس جنسی منتقل میشوند، مانند سوزاک یا سفلیس. قانون این حق را فقط برای بیماریهای پس از عقد در نظر گرفته؛ یعنی اگر شوهر پیش از ازدواج به این بیماریها مبتلا بوده و زن اطلاع نداشته، موضوع جداگانهای است که ممکن است از طریق دیگر قوانین قابل پیگیری باشد. در عمل، زن برای استفاده از این حق نیازی به اثبات تقصیر یا بدخواهی شوهر ندارد؛ صرف ابتلا به بیماری کافی است. همچنین، این امتناع زن به دلیل ترس از انتقال بیماری، مصداق نشوز (نافرمانی) محسوب نمیشود و نفقه او همچنان بر عهده شوهر باقی میماند.