اگر زنی به یکی از بیماریهای مشخصی که در قانون آمده مبتلا باشد، شوهر میتواند بدون نیاز به دادخواست طلاق، عقد ازدواج را یکطرفه بر هم بزند. این بیماریها عبارتند از: قرن (استخوانریزی یا چرک دائمی در ناحیه زنانگی)، جذام، برص (نوعی پیسی یا لکههای سفید روی پوست)، افضاء (یکی بودن راه ادرار و حیض یا مدفوع)، زمینگیری (فلج یا ناتوانی از حرکت) و نابینایی از هر دو چشم. این حق فسخ تنها به شوهر داده شده و زن نمیتواند به استناد این بیماریها ازدواج را فسخ کند. منظور از فسخ این است که عقد از ابتدا باطل نمیشود، بلکه شوهر با اعلام اراده خود آن را منحل میکند و نیازی به طلاق رسمی نیست. البته شوهر باید پیش از اقدام به فسخ از بیماری زن آگاه نباشد و اگر بعد از عقد متوجه شود، میتواند فوراً از حق خود استفاده کند. در غیر این صورت اگر با علم به بیماری ازدواج کرده باشد یا بعد از اطلاع رضایت خود را نشان دهد، حق فسخ از بین میرود.