در ازدواج، اگر زن یا شوهر پس از عقد دچار دیوانگی شود، طرف دیگر میتواند از این حق استفاده کند و نکاح را به هم بزند. این حکم تنها زمانی اجرا میشود که جنون حالت پایدار و استقرار یافته داشته باشد، چه پیوسته باشد و چه گاهبهگاه ظاهر شود. پس اگر جنون موقتی و ناپایدار باشد، این حق ایجاد نمیشود. فسخ نکاح به این معناست که بدون نیاز به طلاق و تشریفات آن، ازدواج خودبهخود منحل میشود. برای استفاده از این حق، طرف سالم باید ثابت کند که همسرش به جنون پایدار دچار شده است. توجه داشته باشید که این اختیار تنها برای طرف مقابل است و خود شخص دیوانه یا قیم او نمیتوانند به استناد این ماده نکاح را فسخ کنند.