در قانون مدنی ایران، پایان یافتن پیوند زناشویی از راههای مشخصی امکانپذیر است. یکی از این راهها «فسخ نکاح» است که به معنای برهم زدن عقد به دلیل عیوب یا شرایط خاصی است که در قانون تعیین شده، بدون اینکه نیاز به طلاق باشد. راه دیگر «طلاق» است که اراده مرد یا در مواردی توافق طرفین یا حکم دادگاه آن را رقم میزند. در ازدواج موقت که به آن «نکاح منقطع» یا صیغه میگویند، علاوه بر فسخ، راه پایان دادن به پیوند «بذل مدت» است؛ یعنی مرد باقیمانده مدت عقد را به زن میبخشد و رابطه زناشویی پایان مییابد. بنابراین هر ازدواجی، چه دائم چه موقت، تنها از طریق یکی از این سه روش قابل انحلال است و راه دیگری برای پایان دادن به آن وجود ندارد.