زوجها میتوانند در زمان عقد ازدواج یا حتی در یک قرارداد جداگانهٔ معتبر، هر شرطی را بگنجانند، به شرطی که با ماهیت اصلی ازدواج ناسازگار نباشد. مثلاً میتوانند شرط کنند که اگر شوهر زن دیگری بگیرد، یا مدتی طولانی ناپدید شود، یا نفقه ندهد، یا جان همسرش را تهدید کند یا چنان بدرفتار کند که زندگی مشترک طاقتفرسا شود، آنگاه زن وکیل شود تا پس از اثبات این اتفاق در دادگاه و گرفتن حکم قطعی، خودش را مطلقه کند. این وکالت به زن اجازه میدهد حتی فرد دیگری را هم برای این کار بگمارد. این ماده صرفاً یک نمونه از شروط ممکن را مثال زده و محدود به آن نیست؛ هر شرط دیگری هم که با جوهر ازدواج تضاد نداشته باشد مجاز است. نکتهٔ کلیدی این است که زن برای استفاده از این وکالت باید حتماً وقوع شرط را در دادگاه ثابت کند و حکم نهایی بگیرد؛ صرف ادعا کافی نیست. در عمل، این ماده ابزاری حقوقی برای پیشبینی و مدیریت بحرانهای احتمالی در زندگی مشترک است و به طرفین اجازه میدهد با توافق، تعهدات خاصی را فراتر از الزامات قانونی عادی ایجاد کنند.