این ماده به شوهر اختیار میدهد که همسرش را از ادامهدادن به یک شغل یا پیشه بازدارد، اما این حق مطلق نیست و تنها در دو حالت قابل اعمال است: نخست اگر آن شغل با مصالح خانواده مانند تربیت فرزندان یا آرامش خانه ناسازگار باشد، و دوم اگر به حیثیت خود شوهر یا زن آسیب بزند. منظور از حیثیت، آبرو و اعتبار اجتماعی است؛ مثلاً شغلی که باعث بدنامی یا شائبههای اخلاقی شود. در این موارد شوهر میتواند با مراجعه به دادگاه از همسرش بخواهد که آن کار را ترک کند. اگر زن بدون توجه به این منع به کارش ادامه دهد، ممکن است از نظر قانونی ناشزه محسوب شود و حقوق مالی مانند نفقه را از دست بدهد. البته دادگاهها معمولاً این اختیار شوهر را محدود تفسیر میکنند و صرف مخالفت سلیقهای یا بدون دلیل کافی را نمیپذیرند.