این ماده به زن حق میدهد در شرایطی که زندگی با شوهر در یک خانه باعث ترس از آسیب جدی به جان، مال یا آبرویش شود، جدا از او زندگی کند. منظور از «خوف ضرر» ترس موجه و منطقی است، نه صرفاً بدبینی یا ناراحتی عادی. زن برای استفاده از این حق نیازی به اجازه شوهر یا اثبات قطعی خطر ندارد، بلکه اگر بتواند احتمال معقولی از آسیب را به دادگاه نشان دهد، دادگاه او را مجبور به بازگشت به خانه شوهر نمیکند. نکته مهم این است که تا زمانی که زن به دلیل این خطر مجبور به زندگی جداگانه است، شوهر همچنان موظف به پرداخت نفقه اوست. یعنی زن با وجود جدایی، حق دریافت هزینههای زندگی مانند خوراک، پوشاک و مسکن را از شوهر از دست نمیدهد. این حکم تا وقتی ادامه دارد که خطر برطرف نشده یا زن عذر موجهی برای بازنگشتن داشته باشد. در عمل، این ماده به زن اجازه میدهد بدون ترس از قطع نفقه یا شکایت ترک زندگی، از محیط خطرناک دور شود. اثبات «مظنه ضرر» (یعنی نشاندادن نشانههای قابل قبول خطر) به عهده زن است و دادگاه با توجه به اوضاع و احوال هر پرونده درباره آن تصمیم میگیرد.