در ازدواج موقت (صیغه) بر خلاف ازدواج دائم، زن به طور خودکار مستحق دریافت نفقه نیست. پرداخت نفقه در عقد انقطاع تنها در دو حالت بر عهده شوهر قرار میگیرد: یکی اینکه هنگام بستن صیغه، پرداخت نفقه به عنوان شرط ضمن عقد توافق شود؛ دوم اینکه خود عقد به گونهای واقع شود که نشان دهد نفقه جزئی از توافق اصلی طرفین بوده است. در غیر این صورت، زن نمیتواند از شوهر خود نفقه مطالبه کند. منظور از «نفقه» در این ماده هزینههای متعارف زندگی مانند خوراک، پوشاک، مسکن و سایر نیازهای روزمره است. بنابراین اگر در ازدواج موقت شرط نفقه نشده باشد و عقد هم به قصد پرداخت نفقه جاری نشده باشد، زن وظیفه تأمین مخارج خود را دارد و شوهر از این بابت مسئولیتی نخواهد داشت.