زنی که در عدهٔ وفات شوهرش به سر میبرد، به دلیل فوت همسر، دیگر نفقهای از طرف او دریافت نمیکند. اما قانونگذار در این مدت که زن نمیتواند ازدواج کند (حدود چهار ماه و ده روز)، هزینههای زندگی او را از خویشاوندانی که بهطور قانونی مسئول تأمین نفقهاش هستند، تضمین کرده است. این خویشاوندان (مانند پدر، مادر، برادر یا فرزندان) در صورتی که نفقه را نپردازند، زن میتواند هزینههای خود را از اموال آنها مطالبه و دریافت کند. تأمین مخارج زندگی در اینجا شامل نیازهای متعارف مثل خوراک، پوشاک، مسکن و درمان میشود. نکتهٔ کلیدی این است که زن برای دریافت این هزینهها باید بهصورت عندالمطالبه (همینکه درخواست کند) اقدام کند و نیازی به اثبات عدم پرداخت از سوی خویشاوندان ندارد. در صورت امتناع آنها، حاکم یا دادگاه میتواند مستقیماً از اموالشان برداشت کند. مفهوم «عدّهٔ وفات» به مدتی گفته میشود که زن پس از فوت شوهر، به احترام ازدواج پیشین و برای اطمینان از نبودن جنین در شکم، حق ازدواج مجدد ندارد. این ماده بار این دورهٔ حساس را از دوش زن برداشته و او را ملزم به تحمل سختی مالی نمیکند.