این حکم ناظر به وضعیتی است که عقد ازدواج واقع شده اما دو چیز هنوز اتفاق نیفتاده: یکی تعیین مهریه و دیگری نزدیکی (آمیزش). اگر در چنین شرایطی یکی از زن و شوهر فوت کند، زن هیچ حقی بابت مهریه نخواهد داشت. به عبارت دیگر، با مردن هر یک از طرفین، تکلیف شوهر به پرداخت مهریه از بین میرود و مهریهای تعلق نمیگیرد. فرق این مورد با ماده قبل در این است که در ماده قبل (۱۰۸۷) اگر شوهر قبل از تعیین مهریه و قبل از نزدیکی زن را طلاق دهد، زن مستحق «مهرالمتعه» میشود (یعنی چیزی به عنوان هدیه یا غرامت). اما در صورت فوت، دیگر نوبت به مهرالمتعه هم نمیرسد و زن کاملاً بیمهر میماند. نتیجه عملی این ماده این است که در ازدواجهایی که مهریه تعیین نشده و رابطه زناشویی هم برقرار نشده، خانم باید مراقب باشد که با فوت ناگهانی همسر، حقی از بابت مهریه نخواهد داشت. البته در صورتی که مهریه تعیین شده باشد (حتی اگر نزدیکی رخ نداده باشد) یا نزدیکی انجام گرفته باشد (حتی اگر مهریه تعیین نشده باشد)، این حکم جاری نیست و زن مستحق مهرالمسمی یا مهرالمثل خواهد شد.