این ماده میگوید اگر زن پیش از دریافت مهریه، داوطلبانه و بدون اجبار، وظایف زناشویی خود را در برابر شوهر انجام دهد، دیگر نمیتواند از حکم مادهٔ پیشین (که احتمالاً حق خودداری از تمکین تا دریافت مهریه را به او میداد) استفاده کند. به عبارت دیگر، وقتی زن با میل خود به وظایفش عمل کرد، دیگر حق ندارد بگوید «تا مهریه را نگیرم به وظایفم عمل نمیکنم». اما نکتهٔ مهم اینجاست که این رفتار زن باعث از بین رفتن حق مالی او یعنی مهریه نمیشود. یعنی زن همچنان میتواند مهریهٔ خود را از شوهر مطالبه کند و شوهر هم موظف به پرداخت آن است. در عمل، این ماده میان دو حق تمکین و مهریه تفکیک قائل میشود: انجام وظایف زناشویی بهمعنای چشمپوشی از مهریه نیست.