این ماده به زن این حق را میدهد که تا وقتی مهریهاش را به صورت نقد یا جنس دریافت نکرده، از انجام برخی وظایف زناشویی خودداری کند. منظور از «وظایف» بیشتر تمکین خاص (روابط زناشویی) و عمومی (زندگی مشترک) است. اما شرط مهم این است که مهریه باید «حال» باشد یعنی سررسیدش رسیده باشد و مثلاً قسطی یا موجل نباشد. در این مدت زن همچنان مستحق دریافت نفقه (خوراک، پوشاک، مسکن و ...) از طرف شوهر است و خودداری او باعث نمیشود نفقهاش قطع شود. در عمل این حق تا زمانی ادامه دارد که مهریه پرداخت نشود. به محض تسلیم مهریه، زن دیگر نمیتواند از انجام وظایف خودداری کند. اگر زن بدون دریافت مهریه داوطلبانه به وظایفش عمل کند، بعداً نمیتواند ادعا کند که حق امتناع داشته چون با رفتار خود حقش را ساقط کرده است. این ماده یک ابزار قانونی برای فشار آوردن به شوهر جهت پرداخت مهریه است، بدون اینکه زن نگران از دست دادن نفقه باشد.