گاهی در عقد ازدواج شرط میشود که اگر شوهر مهریه را تا تاریخ مشخصی نپرداخت، خود عقد ازدواج از بین برود (باطل شود). قانونگذار این نوع شرط را قبول ندارد و میگوید: عقد ازدواج و مهریه هر دو درست و معتبر هستند، اما آن شرطِ باطلشدن عقد در صورت نپرداختن مهریه، هیچ ارزش قانونی ندارد. پس مهریه همچنان بهعنوان دِین بر ذمه شوهر باقی میماند و زن میتواند آن را مطالبه کند، ولی با نپرداختن آن عقد ازدواج از بین نمیرود. دلیل این حکم آن است که در نظام حقوقی ایران، عقد نکاح یک قرارداد ویژه و مادامالعمر است و نمیتوان آن را به یک شرط ساده وابسته کرد. قانون برای فسخ یا انحلال نکاح، راههای مشخصی مثل طلاق یا فسخِ قانونی دارد و اجازه نمیدهد با چنین شرطی نکاح خودبهخود باطل شود. بنابراین اگر چنین شرطی در عقدنامه درج شده باشد، بیاثر است و زوجین همچنان همسر قانونی یکدیگر محسوب میشوند.