در قانون مدنی ایران، مهریه باید به قدری مشخص باشد که زن و مرد بدانند دقیقاً چه چیزی به عنوان مهریه تعیین شده است. منظور از «معلوم بودن» این است که ابهامی در نوع، مقدار یا ویژگیهای مهریه وجود نداشته باشد. مثلاً اگر مهریه سکه بهار آزادی تعیین شود، باید تعداد و نوع آن (تمام بهار یا نیم بهار) مشخص باشد. اگر مهریه یک جلد قرآن باشد، کافی است. اما اگر بگویند «یک خودرو» بدون ذکر مدل و سال، این ابهام باعث میشود مهریه نامشروع و باطل باشد. در نتیجه، اگر مهریه نامشخص باشد، عقد ازدواج باطل نیست، اما تعهد به پرداخت مهریه از بین میرود و زن نمیتواند آن را مطالبه کند.