مهریه میتواند هر چیزی باشد که دو ویژگی داشته باشد: اول اینکه در نظر عرف و قانون «مال» به حساب آید، یعنی ارزش اقتصادی داشته باشد، مثل پول، طلا، خانه، ماشین، سهام شرکت یا حتی حق امتیاز یک اختراع. دوم اینکه «قابل تملک» باشد، یعنی بتوان آن را به مالکیت زن درآورد؛ پس چیزهایی که ذاتاً قابل مالکیت نیستند مثل هوای آزاد یا اعضای بدن انسان را نمیتوان مهر قرار داد. این ماده محدودیتی برای جنس یا شکل مهریه تعیین نکرده، پس مهریه میتواند عین معین (مثل یک قطعه زمین)، کلی در ذمه (مثل یک سکه بهار آزادی) یا حتی منفعت (مثل سکونت در خانه برای مدت معین) باشد. شرط اصلی این است که در زمان عقد، مهریه وجود خارجی داشته باشد یا قابلیت تحقق در آینده را داشته باشد. اگر چیزی که مهر قرار میگیرد فاقد مالیت باشد یا قابل تملک نباشد، مهریه باطل است و زن مستحق «مهرالمثل» میشود، یعنی مهریهای متناسب با شأن و وضعیت خود. پس بهتر است زوجین از ابتدا چیزی را به عنوان مهریه تعیین کنند که این دو شرط را داشته باشد تا از بروز اختلاف جلوگیری شود.