در قانون ازدواج، منظور از «رضایت زوجین» یعنی زن و مرد هر دو باید با میل و اختیار خود وارد این قرارداد شوند. اگر کسی در لحظه عقد به زور یا تهدید وادار به ازدواج شود، آن عقد در ابتدا درست نیست و اثر قانونی ندارد. اما اگر بعداً آن شخص که مجبور شده بود، پس از رفع تهدید یا فشار، با خواست خود آن ازدواج را تأیید کند (مثلاً زندگی مشترک را ادامه دهد)، در این صورت عقد معتبر و قابل قبول میشود. نکته اینجاست که اکراه باید به حدی نرسیده باشد که فرد اصلاً نفهمد چه میگوید یا قصد و ارادهای برای انجام عقد نداشته باشد. اگر تهدید یا فشار آنقدر شدید باشد که هوش و اختیار از انسان گرفته شود و متوجه معنای عقد نباشد، دیگر با اجازه بعدی هم عقد درست نمیشود. در چنین حالتی، ازدواج از پایه باطل است و قابل ترمیم نیست.