در قانون مدنی ایران، شرط خیار فسخ (یعنی حق برهم زدن یک طرفه عقد) در عقد نکاح باطل و بیاثر است. یعنی زن و شوهر نمیتوانند در زمان عقد شرط کنند که هر کدام در آینده بتوانند بدون دلیل نکاح را فسخ کنند. اما یک استثنا وجود دارد: در نکاح دائم، شرط خیار نسبت به مهریه یا صداق جایز است. به این معنا که طرفین میتوانند توافق کنند مثلاً شوهر یا زن تا مدت مشخصی حق داشته باشد مهریه را فسخ کند یا از آن صرفنظر نماید، ولی این حق باید حتماً مدتدار باشد و نامعین نباشد. نکته مهم دیگر این است که اگر چنین خیاری اعمال شود و مهریه فسخ گردد، از نظر قانونی مثل این است که اصلاً مهریهای در عقد ذکر نشده بوده. در این صورت، بر اساس قاعدهای که در قانون برای عقد بدون مهر وجود دارد، زن مستحق مهرالمثل میشود (یعنی مهریهای متناسب با شأن و وضعیت او که توسط دادگاه تعیین میشود). بنابراین فسخ مهریه باعث نمیشود زن بیمهریه بماند، بلکه مهر تعیین شده در عقد از بین میرود و جای خود را به مهرالمثل میدهد.