اگر در یک قرارداد ازدواج یا هر عقد دیگری، تحقق یا اثر آن را به وقوع یک رویداد نامشخص در آینده وابسته کنید، آن عقد از پایه باطل است. به بیان دیگر، شرط کردن عقد به اتفاقی که معلوم نیست بیفتد یا نیفتد، مثل این است که اصلاً عقدی انجام نشده. قانونگذار این کار را نپذیرفته چون باعث بلاتکلیفی و بیثباتی در روابط حقوقی میشود. فرق است بین عقد معلق و عقدی که اجرای تعهدات آن به تأخیر افتاده. در عقد معلق، اصل وجود عقد به آینده موکول میشود، در حالی که در تعهد مؤجل، عقد در همان لحظه بسته شده اما انجام تعهدات به زمان مشخصی موکول میشود. مثلاً اگر بگویید «اگر باران ببارد خانه را میفروشم»، این عقد باطل است؛ اما اگر بگویید «خانه را میفروشم و قیمت را شش ماه دیگر میپردازم»، این عقد درست است. نتیجه عملی این ماده آن است که طرفین عقد باید از هرگونه شرط تعلیقی که به اصل انعقاد عقد یا آثار آن وابسته به آینده باشد خودداری کنند. در غیر این صورت، عقد باطل بوده و هیچیک از طرفین نمیتوانند بر اساس آن از دیگری چیزی بخواهند و اگر مالی رد و بدل شده باشد، باید مسترد شود.