این ماده به شرط اصلی درستی ازدواج اشاره دارد: طرفین باید دقیقاً بدانند با چه کسی ازدواج میکنند. یعنی هویت زن و مرد باید برای یکدیگر روشن باشد و هیچ ابهام یا اشتباهی در تشخیص شخصیت طرف مقابل وجود نداشته باشد. این شرط از آن جهت اهمیت دارد که ازدواج یک قرارداد شخصی است و هویت طرفین در آن نقش اساسی دارد. اگر در زمان عقد، زن یا مرد در مورد هویت طرف مقابل دچار گمان یا تردید باشند – مثلاً تصور کنند با شخص دیگری ازدواج میکنند – عقد ازدواج باطل خواهد بود. منظور از «شبهه» در اینجا همان ابهام یا اشتباه در تشخیص شخصیت است، نه مواردی مانند شک در صفات یا خصوصیات اخلاقی. در عمل، دادگاهها برای تشخیص این ابهام به قرائن و شواهد موجود در زمان عقد توجه میکنند. اگر ثابت شود که یکی از طرفین به اشتباه فرد دیگری را تصور میکرده، ازدواج از ابتدا باطل تلقی میشود و حقوق و تکالیف زناشویی بین آنها ایجاد نمیگردد.