قانون برای کسانی که توانایی تکلم ندارند، راهی برای انجام معاملات در نظر گرفته است. اگر یکی از طرفهای قرارداد یا هر دوی آنها لال باشند، عقد میتواند با اشاره انجام شود. منظور از اشاره، حرکات دست یا سر یا هر علامت دیگری است که به روشنی نشان دهد طرف قصد دارد آن قرارداد را منعقد کند. برای مثال، اگر فروشنده لال با دست به کالا اشاره کند و مشتری مبلغ را نشان دهد و فروشنده با تکان دادن سر موافقت خود را اعلام کند، این اشارهها میتواند به عنوان انعقاد عقد خرید و فروش معتبر باشد. شرط اصلی برای اعتبار این نوع قرارداد، وضوح و روشنی اشاره است. اشاره باید به قدری آشکار باشد که هیچ ابهامی در مورد قصد و رضایت طرف لال باقی نماند. اگر اشاره مبهم یا قابل تفسیرهای مختلف باشد، عقد منعقد نخواهد شد. در عمل، بهتر است چنین قراردادهایی در حضور شهود یا به صورت کتبی مستند شود تا بعدها اختلافی پیش نیاید. نتیجه حقوقی این ماده آن است که ناتوانی در سخن گفتن مانعی برای انجام معاملات نیست و افراد لال میتوانند مانند دیگران حقوق و تعهدات ناشی از قراردادها را داشته باشند. دادگاهها نیز در صورت بروز اختلاف، با توجه به عرف و شرایط، به اشارههای طرفین ترتیب اثر میدهند.