ازدواج یک قرارداد تشریفاتی است و صرف توافق قلبی یا قول شفاهی بدون الفاظ خاص، برای تحقق آن کافی نیست. برای اینکه نکاح به طور رسمی و شرعی واقع شود، نیاز به دو رکن اصلی دارد: ایجاب و قبول. ایجاب یعنی پیشنهاد ازدواج که معمولاً از سوی زن یا نماینده او بیان میشود و قبول یعنی پذیرش این پیشنهاد از سوی مرد. الفاظی که برای ایجاب و قبول به کار میروند باید صریح و بدون ابهام باشند و به روشنی نشان دهند که طرفین قصد ایجاد رابطه زناشویی دارند. برای مثال، کلماتی مانند «زوّجتُ» یا «قَبِلتُ» در عربی یا معادل فارسی آنها مانند «به ازدواج خود درآوردم» و «قبول کردم» از این دستهاند. اگر عبارات غیرصریح مانند «به تو علاقه دارم» یا «باهم زندگی میکنیم» به کار رود، از نظر حقوقی نکاح واقع نشده است. این ماده برای تمام افرادی که قصد ازدواج دارند، الزامی است و رعایت نکردن آن به این معناست که هیچ رابطه زوجیتی میان آنها شکل نمیگیرد. در نتیجه، حقوق و تکالیف زناشویی مانند نفقه، ارث، یا حرمت نسبی نیز ایجاد نخواهد شد.