این ماده میگوید زن ایرانی برای ازدواج با مردی که تابعیت ایران را ندارد، حتی اگر هیچ مانع شرعی یا قانونی دیگری در کار نباشد، باز هم باید از دولت مجوز ویژهای بگیرد. منظور از «دولت» در اینجا معمولاً وزارت کشور یا استانداری محل سکونت زن است که پس از بررسیهای امنیتی و اداری این اجازه را صادر میکند. بدون این مجوز، ثبت ازدواج در دفاتر رسمی ممکن نیست و ازدواج صورت قانونی پیدا نمیکند. هدف این قانون کنترل و نظارت بر ازدواجهای زنان ایرانی با اتباع خارجی است تا از سوءاستفادههای احتمالی یا ایجاد مشکلات تابعیتی و امنیتی جلوگیری شود. بنابراین زنی که قصد چنین ازدواجی دارد باید پیش از هر اقدامی برای گرفتن این مجوز اقدام کند. اگر بدون اجازه ازدواج کند، نه تنها ازدواجش در ایران ثبت نمیشود، بلکه ممکن است با پیگرد قانونی یا محرومیتهای بعدی مانند ممنوعیت خروج از کشور نیز مواجه شود.