این حکم یک ممنوعیت نسبی در ازدواج ایجاد میکند. به این معنا که مردی که زنی را به همسری گرفته، نمیتواند بدون رضایت آن زن، با دختر برادر یا دختر خواهر همسر خود ازدواج کند. در واقع، قانونگذار برای حفظ حرمت و احترام میان زن و بستگان نزدیکش، این محدودیت را وضع کرده است. نکتهٔ عملی این است که اجازهٔ زن شرط ضروری است و بدون آن، عقد ازدواج با این دختران باطل خواهد بود. این اجازه باید صریح و معلوم باشد و صرف سکوت زن برای صحت ازدواج کافی نیست. اگر زن اجازه ندهد، مرد به هیچ وجه نمیتواند با دختر برادر یا دختر خواهر خود ازدواج کند. این ماده فقط به روابط سببی (ناشی از ازدواج) مربوط میشود و ربطی به خویشاوندی نسبی (خونی) ندارد. همچنین، این حکم تنها برای دختران برادر و خواهر زن (خواهرزاده و برادرزادهٔ زن) صدق میکند و شامل بستگان دورتر یا اقوام شوهر نمیشود.