اگر دختری کمتر از ۱۳ سال تمام خورشیدی یا پسری کمتر از ۱۵ سال تمام خورشیدی داشته باشید، برای ازدواج آنها حتماً باید دو شرط همزمان برآورده شود: اول اینکه ولی (پدر یا جد پدری) به این ازدواج رضایت بدهد، دوم اینکه دادگاه صالح تشخیص بدهد این ازدواج به مصلحت کودک است. یعنی صرف اجازه ولی کافی نیست و دادگاه هم باید تأیید کند که ازدواج به نفع کودک تمام میشود. این قانون در سال ۱۳۷۹ اصلاح شد و سن ازدواج را برای دختران ۱۳ سال و برای پسران ۱۵ سال تعیین کرد. پیش از این سن، ازدواج بدون حکم دادگاه ممکن نیست. دادگاه در اینجا به معنای دادگاه خانواده یا دادگاه عمومی محل سکونت کودک است که باید با بررسی شرایط، مصلحت کودک را احراز کند. توجه داشته باشید که «ولی» در این ماده فقط پدر یا جد پدری است و مادر یا دیگر بستگان حق اذن دادن ندارند. همچنین «مصلحت» مفهومی کلی دارد و شامل مواردی مانند وضعیت جسمی و روانی کودک، شرایط خانوادگی و اجتماعی و سایر عواملی میشود که دادگاه برای جلوگیری از ضرر به کودک بررسی میکند.