این ماده به زوجهایی که قصد ازدواج دارند این حق را میدهد که قبل از عقد از طرف مقابل گواهی پزشکی مبنی بر نداشتن برخی بیماریهای واگیردار مهم بخواهند. منظور از امراض مسری مهم، بیماریهایی مثل سفلیس، سوزاک و سل است که به راحتی از فردی به فرد دیگر منتقل میشوند و میتوانند سلامت طرف دیگر یا فرزندان آینده را به خطر بیندازند. اگر یکی از طرفین چنین درخواستی کند، طرف مقابل موظف نیست حتماً مدرکی ارائه دهد، اما در صورت عدم ارائه، طرف دیگر میتواند از ادامه روند ازدواج خودداری کند. این ماده یک حق اختیاری است، نه یک الزام قانونی؛ یعنی قانون هیچکس را مجبور نمیکند که حتماً این گواهی را بگیرد، بلکه به افراد امکان میدهد برای اطمینان از سلامت همسر آیندهشان چنین مدرکی مطالبه کنند.