قانون برای مشخص کردن خویشاوندی خونی یا همان نسبی، افراد را در سه طبقه دستهبندی کرده است. طبقهٔ اول نزدیکترین خویشاوندان هستند: پدر و مادر، فرزندان و نوهها. طبقهٔ دوم شامل پدربزرگ و مادربزرگ، برادر و خواهر و فرزندان آنها (یعنی برادرزاده و خواهرزاده) میشود. طبقهٔ سوم هم عمو، عمه، دایی، خاله و فرزندان آنها (پسرعمو، دخترعمو، پسرعمه، دخترعمه، پسردایی، دختردایی، پسرخاله و دخترخاله) را در بر میگیرد. در هر طبقه، درجهٔ خویشاوندی بر اساس تعداد نسلهایی که دو نفر را به هم وصل میکند سنجیده میشود. مثلاً در طبقهٔ اول، پدر و مادر با فرزند خود یک نسل فاصله دارند پس درجهٔ یک محسوب میشوند، اما با نوه دو نسل فاصله دارند و درجهٔ دوم به حساب میآیند. این ترتیب در طبقهٔ دوم و سوم هم به همین شکل است: برادر و خواهر با هم درجهٔ اول از طبقهٔ دوم هستند، ولی فرزند برادر (برادرزاده) درجهٔ دوم از همین طبقه به شمار میرود. این دستهبندی و درجهبندی در بسیاری از مسائل حقوقی مثل ارث، ازدواج و ولایت کاربرد دارد. مثلاً در ارث، طبقهٔ اول مانع از ارث بردن طبقهٔ دوم میشود و هر چه درجه نزدیکتر باشد، سهم بیشتری در ارث دارد. همچنین ازدواج با برخی خویشاوندان نسبی در درجهٔ خاصی ممنوع است که این ماده مبنای تشخیص آن را مشخص میکند.