قانون مدنی ایران رابطهٔ خویشاوندی را به دو دسته تقسیم کرده است. دستهٔ اول «قرابت نسبی» است که همان رابطهٔ خونی و طبیعی بین افراد است، مانند رابطهٔ پدر و فرزند یا خواهر و برادر. این نوع خویشاوندی بر اساس تولد و اشتراک در اصل و نسب به وجود میآید. دستهٔ دوم «قرابت سببی» نام دارد که از طریق ازدواج ایجاد میشود؛ یعنی رابطهٔ خویشاوندی که بین یک زن و شوهر و بستگان طرف مقابل پدید میآید. برای مثال، پس از ازدواج، زن با پدر و مادر شوهر خود و مرد با خانوادهٔ زن خود، رابطهٔ سببی پیدا میکنند. شناخت این دو نوع قرابت از آن جهت اهمیت دارد که بسیاری از احکام قانونی مانند ارث، ازدواج و نفقه بر اساس آنها تعیین میشود.