این حکم ناظر به وضعیتی است که همسر فرد غایب (کسی که مدتها از او خبری نیست) به دلیل غیبت طولانی، درخواست طلاق داده و دادگاه او را طلاق داده است. اگر آن فرد غایب در فاصله بین صدور حکم طلاق تا پایان مدت عده (مدتی که زن بعد از طلاق باید صبر کند و نمیتواند ازدواج کند) برگردد، میتواند با اعلام تمایل خود، طلاق را به هم بزند و به زندگی زناشویی بازگردد. این حق را «رجوع» میگویند. اما اگر بعد از تمام شدن مدت عده برگردد، دیگر نمیتواند طلاق را لغو کند و طلاق قطعی میشود. در عمل، این ماده یک فرصت محدود به فرد غایب میدهد تا در صورت بازگشت به موقع، از فروپاشی کامل زندگی مشترک جلوگیری کند. مدت عده برای زن معمولاً سه دوره پاکی از عادت ماهانه یا سه ماه است. بنابراین اگر شوهر غایب در این بازه کوتاه پس از طلاق برگردد، با صرف اعلام رجوع (بدون نیاز به مراسم خاص یا صیغه) میتواند رابطه زوجیت را احیا کند. منظور از «حق رجوع» همان اختیار شوهر برای بازگرداندن زن به زندگی زناشویی پس از طلاق رجعی است. طلاق غایب نیز از نوع طلاق رجعی محسوب میشود مگر اینکه زن یائسه باشد یا ازدواج قبل از رابطه جنسی تمام شده باشد. پس اگر زن در مدت عده ازدواج دیگری کند، این ازدواج باطل است و شوهر غایب با رجوع خود میتواند از آن جلوگیری کند.