اگر فردی که دادگاه حکم به فوت فرضی او داده، زنده پیدا شود، هر کسی که اموال او را به عنوان ارث برده یا تصرف کرده، موظف است آنچه را از اموال اصلی (اعیان)، قیمت فروش (عوض) یا منافع حاصل از آنها که تا زمان بازگشت غایب باقی مانده، پس بدهد. این حکم شامل اموالی میشود که هنوز از بین نرفته یا عوض آنها موجود است؛ مثلاً اگر خانهای فروخته شده باشد، پول فروش آن باید مسترد شود، یا اگر از ملکی اجاره گرفته شده، اجارهای که هنوز مصرف نشده قابل بازپسدادن است. این ماده تکلیف وراث یا متصرفان را روشن میکند که نمیتوانند اموال غایب را به بهانه ارث بردن، به طور قطعی تصاحب کنند. قانون در اینجا اصل را بر بازگرداندن اموال میگذارد، اما فقط به اندازهای که از اصل مال یا عوض یا منافع آن باقی مانده باشد. اگر اموال تلف شده یا مصرف شده باشند، تکلیفی برای بازگرداندن آنها نیست، مگر اینکه شرایط دیگری مثل سوءنیت متصرف پیش بیاید که در این ماده به آن اشاره نشده است.