این ماده دربارهی حکم موت فرضی افرادی است که در شرایط خاصی ناپدید شدهاند. اگر کسی در حادثهای مانند سیل، زلزله، تصادف شدید یا سقوط هواپیما گرفتار شده و تا پنج سال هیچ خبری از زنده بودنش نرسد، دادگاه میتواند او را مرده فرض کند. این حکم فقط برای مواردی صادر میشود که خطر مرگ مستقیم و جدی وجود داشته باشد، نه موارد عادی گم شدن. تفاوت این ماده با دو حالت قبلی (ماده ۱۰۲۰) در مدت زمان انتظار است. در اینجا برخلاف موارد عادی گم شدن که چهار سال کافی است، باید پنج سال کامل از تاریخ وقوع حادثه بگذرد. همچنین اگر هواپیمایی ناپدید شود، همین قانون اعمال میشود. پس از صدور حکم موت فرضی، آثار حقوقی مرگ مانند تقسیم ارث و ازدواج مجدد همسر از آن تاریخ جاری میگردد.