اگر کشتیای در سفری که مقصد مشخصی ندارد یا در مسیر همیشگی خود حرکت کرده، بعد از مدتی که از حرکتش میگذرد و هیچ خبری از آن نمیرسد، قانون آن را بهعنوان کشتی تلفشده در نظر میگیرد. این مدتها برای دریاهای مختلف فرق میکند: برای دریای خزر و داخل خلیجفارس یک سال، برای دریای عمان، اقیانوس هند، دریای سرخ، دریای مدیترانه، دریای سیاه و دریای آزوف دو سال، و برای دیگر دریاها سه سال است. این زمانها از روز حرکت کشتی شروع میشود. این حکم زمانی کاربرد دارد که کشتی به مقصد نرسیده باشد یا اگر بدون مقصد حرکت کرده، به بندری که از آن جا رفته برنگشته باشد. در این شرایط، اگر مدتهای گفته شده بگذرد و هیچ خبری از کشتی نباشد، قانون آن را نابودشده فرض میکند. این فرض قانونی برای مسائل حقوقی مثل دعاوی بیمه، وراثت یا قراردادهای حملونقل مهم است، چون دیگر نیازی به اثبات قطعی تلف شدن کشتی نیست. منظور از «فقره اخیر ماده قبل» همان وضعیتی است که کشتی بدون مقصد مشخص حرکت کرده یا در مسیر معمول خود ناپدید شده باشد. بنابراین، این ماده تکمیلکننده آن حکم است و یک قاعده روشن برای اعلام تلف شدن کشتی بر اساس گذشت زمان ارائه میدهد، بدون آن که نیاز به دلیل فیزیکی یا شاهد عینی باشد.