این ماده به وضعیتی میپردازد که دادگاه برای شخص غایب (کسی که مدتها از او خبری نیست) حکم موت فرضی صادر میکند. یعنی هرچند مرگ آن شخص به طور قطعی ثابت نشده، اما قانون او را مرده فرض میکند. در چنین شرایطی، همان مقرراتی که برای ازدواج با زنی که شوهرش غایب مفقودالاثر است در ماده قبل پیشبینی شده، اجرا میشود. به عبارت دیگر، پس از صدور حکم موت فرضی، زن غایب میتواند مانند زنی که همسرش واقعاً فوت کرده، پس از گذراندن عده وفات (چهار ماه و ده روز) ازدواج کند. نکته مهم این است که اگر بعداً مشخص شود غایب زنده بوده، ازدواج جدید زن باطل نمیشود. زیرا در زمان ازدواج، حکم قانونی موت فرضی وجود داشته و زن بر اساس آن عمل کرده است. اما اگر غایب برگردد، ممکن است برخی مسائل ارث یا مهریه بین آنها ایجاد شود که نیاز به بررسی جداگانه دارد. این ماده در عمل از سرگردانی زنانی جلوگیری میکند که همسرشان سالها ناپدید شده و زندگی آنها بلاتکلیف مانده است.