وقتی ثابت شود که شخص غایب مفقودالاثر در تاریخ مشخصی فوت کرده است، دیگر نیازی به انتظار برای صدور حکم فرض مرگ نیست. در این حالت، اموال او درست مانند هر فرد متوفای دیگر میان وراثی که در زمان واقعی مرگ او زنده بودهاند تقسیم میشود. حتی اگر برخی از آن وراث پس از تاریخ فوت غایب ولی پیش از تقسیم اموال مرده باشند، باز هم سهمی از ارث به آنها تعلق میگیرد و آن سهم به وراث خودشان میرسد. این حکم برای مواردی است که مرگ غایب با دلایل قطعی مانند گواهی فوت یا اسناد معتبر ثابت شده باشد. تفاوت این وضعیت با غیبت معمولی در این است که در غیبت عادی، اموال غایب تا زمان معین نگهداری میشود، اما در اینجا چون مرگ مسلم است، ارثبری بلافاصله انجام میگیرد. نتیجه عملی این ماده آن است که وراثی که پس از مرگ غایب از دنیا رفتهاند، حق ارث خود را از دست نمیدهند و سهم آنها به جانشینانشان منتقل میشود. بنابراین، تنها شرط ارثبری، زنده بودن در لحظه فوت غایب است، نه در زمان تقسیم اموال.