کسی که دادگاه او را به عنوان امین تعیین میکند، در برابر اموال و منافع کسانی که سرپرستی آنها به او سپرده شده، همان وظایف و مسئولیتهایی را دارد که برای قیم تعیین شده است. منظور از «قیم» کسی است که دادگاه برای نگهداری و اداره اموال صغار، مجانین یا سفیهان برمیگزیند. بنابراین امین نیز موظف است با دقت و امانتداری از این اموال محافظت کند و در صورت تخلف یا کوتاهی، در برابر قانون پاسخگو خواهد بود. برای مثال اگر امین اموال شخص غایب یا محجور را بدون مجوز بفروشد یا آسیب برساند، قانون او را مانند قیمی میداند که اموال تحت سرپرستی خود را تباه کرده است. در نتیجه دادگاه میتواند امین را عزل کرده و او را به جبران خسارت یا حتی مجازات کیفری محکوم کند. به بیان دیگر، قانونگذار با این حکم راه هرگونه سهلانگاری یا سوءاستفاده از اموال دیگران را زیر نظر امین بسته است تا حقوق کسانی که خود توانایی اداره اموالشان را ندارند، تضمین شود.