وقتی یکی از ورثه غایب باشد، دادگاه معمولاً یک نفر را به عنوان امین برای اداره و حفظ سهم او تعیین میکند. اما طبق این قانون، اگر خود یکی از وراث دیگر حاضر باشد و تضمین کافی (مثل وثیقه یا ضامن معتبر) به دادگاه ارائه دهد که از حقوق وارث غایب محافظت کند، دیگر دادگاه نمیتواند یک شخص خارجی را به عنوان امین برگزیند. در این صورت، همان وارثی که تضمین داده است، به عنوان امین تعیین میشود. منظور از «تضمینات کافیه» هر نوع وثیقه یا ضمانتی است که دادگاه آن را برای حفظ منافع وارث غایب کافی بداند. این کار باعث میشود هم از هزینه و زمان اضافی جلوگیری شود و هم وارث حاضر بتواند در فرآیند تقسیم ارث نقش فعالتری داشته باشد. البته اگر وارثی که تضمین داده بعداً تخلف کند یا تضمینش ناکافی شود، دادگاه میتواند امین دیگری تعیین کند. در عمل، این ماده به نفع وراثی است که در زمان تقسیم ارث در دسترس هستند و میخواهند از ورود یک شخص ثالث به عنوان امین جلوگیری کنند. اما شرط اصلی آن ارائه تضمین قابل قبول به دادگاه است؛ در غیر این صورت، دادگاه همچنان امین جداگانه تعیین خواهد کرد.