این ماده به دادگاه اختیار میدهد تا در مواردی که برای اداره اموال یا امور مالی فردی نیاز به تضمین باشد، از شخصی که به عنوان امین تعیین کرده، بخواهد که ضامن یا وثیقهای دیگر ارائه دهد. امین کسی است که دادگاه او را مأمور رسیدگی به اموال یا منافع شخص دیگری مانند غایب، محجور یا سفیه میکند. هدف از این درخواست، محافظت از حقوق ذینفعان و جلوگیری از سوءاستفاده احتمالی امین است. دادگاه بسته به شرایط و میزان ریسک، میتواند نوع تضمین را تعیین کند؛ مثلاً معرفی یک ضامن معتبر یا سپردن وثیقه نقدی یا ملکی. اگر امین از ارائه تضمین خودداری کند، دادگاه میتواند او را عزل کرده یا امین دیگری منصوب کند. این اختیار دادگاه برای اطمینان از حسن انجام وظایف امین و حفظ اموال تحت مدیریت اوست. در عمل، این ماده بیشتر در پروندههای مربوط به قیمومت، وصایت یا مدیریت اموال غایبان به کار میآید. دادگاه با سنجش اوضاع و احوال، از جمله سابقه امین و ارزش اموال، درباره لزوم تضمین تصمیم میگیرد. این حکم ضمانتی برای جبران خسارت احتمالی ناشی از قصور یا تقصیر امین محسوب میشود.