قانونگذار در این ماده شخصی را «غایب مفقودالاثر» مینامد که دو شرط همزمان در موردش صدق کند: اولاً مدت نسبتاً طولانی از زمان غیبتش گذشته باشد، ثانیاً هیچگونه خبری از او در دست نباشد. این حکم برای مواقعی وضع شده که فرد از خانه و محل سکونت خود دور افتاده و بهمدت زیادی هیچکس از وضعیت زنده یا مرده بودن او اطلاعی ندارد. این تعریف، مبنای تصمیمهای مهم حقوقی بعدی (مانند تعیین تکلیف اموال، ازدواج، یا وراثت) قرار میگیرد. قانونگذار نگفته که مدت «نسبتاً مدید» دقیقاً چند سال است و تشخیص آن را در هر پرونده به عهده دادگاه گذاشته؛ مثلاً ممکن است برای یک کوهنورد گمشده چند ماه کافی باشد ولی برای یک مسافر معمولی چند سال. مهم این است که با توجه به عرف و شرایط، طولانی تلقی شود و هیچ نشانهای از حیات یا ممات شخص به دست نیاید.