این ماده دربارهٔ کارگران و خدمتکارانی است که به سن قانونی (۱۸ سال تمام) رسیدهاند و معمولاً برای شخص دیگری کار میکنند. اگر این افراد به طور معمول در خانهٔ کارفرما یا کسی که به او خدمت میکنند زندگی کنند، از نظر قانونی محل سکونت آنها همان خانهٔ کارفرما محسوب میشود. یعنی برای مسائلی مانند ابلاغ دادخواست، تعیین دادگاه صالح یا انجام تعهدات قانونی، آدرس کارفرما ملاک قرار میگیرد. نکتهٔ مهم این است که این حکم برای همهٔ کارگران و خدمتکاران صادق نیست؛ فقط کسانی مشمول این قانون هستند که دو شرط را همزمان داشته باشند: اولاً بالغ باشند و ثانیاً در خانهٔ کارفرما سکونت داشته باشند. مثلاً کارگری که در کارخانه کار میکند و در خانهٔ خودش زندگی میکند، اقامتگاهش طبق قواعد عمومی تعیین میشود و ربطی به محل کارفرما ندارد. نتیجهٔ عملی این حکم آن است که اگر نیاز باشد اخطاریه یا دادنامهای به این دسته از کارگران ابلاغ شود، فرستادن آن به آدرس کارفرما کافی است و قانون آن را ابلاغ درست میداند. همچنین اگر طلبکاری از این کارگر شکایت کند، باید در دادگاه محل اقامتگاه کارفرما طرح دعوا کند.