قانون برای زن شوهردار، اقامتگاه شوهرش را اقامتگاه قانونی او میداند. یعنی هر جا که شوهر سکونت دارد و آن محل را بهعنوان مرکز اصلی زندگی خود انتخاب کرده، همان مکان اقامتگاه زن نیز محسوب میشود. این قاعده برای تعیین دادگاه صالح برای دعاوی، محل اجرای تعهدات و سایر امور حقوقی اهمیت دارد. با این حال، دو استثنا برای این قاعده در نظر گرفته شده است: اول، اگر شوهر اقامتگاه مشخصی نداشته باشد (مثلاً آواره یا بیخانمان باشد)، زن میتواند برای خود اقامتگاه جداگانهای تعیین کند. دوم، اگر زن با رضایت شوهرش یا با اجازه دادگاه در خانهای جداگانه زندگی کند، باز هم میتواند اقامتگاه مستقل داشته باشد. در این دو حالت، زن از نظر قانونی اقامتگاه شخصی خود را دارد و دیگر تابع اقامتگاه شوهر نیست.