این قانون به این معناست که هر فرد در هر زمان تنها یک محل سکونت قانونی یا همان اقامتگاه میتواند داشته باشد. اقامتگاه جایی است که شخص در آنجا زندگی میکند و مرکز اصلی امور و فعالیتهای او به شمار میرود. بنابراین اگر کسی خانههای متعدد یا محل زندگی مختلف داشته باشد، باید یکی از آنها را به عنوان اقامتگاه اصلی خود تعیین کند. این اقامتگاه تأثیر مستقیمی بر مسائل قضایی و اداری دارد؛ مثلاً محل طرح دعوا یا اجرای تعهدات قانونی در همان اقامتگاه خواهد بود. حتی اگر شخص چندین ملک در شهرهای مختلف داشته باشد، باز هم یک اقامتگاه رسمی خواهد داشت و مابقی صرفاً محل سکونت موقت محسوب میشوند.