در قانون مدنی ایران، هرگاه فردی بخواهد تابعیت ایران را بگیرد، یا آن را ترک کند، یا بخواهد تابعیت اصلی خود را حفظ کند، باید یک سری تشریفات اداری را انجام دهد. این ماده میگوید که جزییات این تشریفات، از جمله مدارک لازم، هزینههای دفتری و نحوه رسیدگی به درخواستها، در آییننامهای مشخص میشود که دولت آن را تصویب میکند. در واقع، این ماده به هیئت وزیران اختیار میدهد تا قواعد اجرایی مربوط به تابعیت را تعیین کند. بنابراین، هر کس که با یکی از این سه وضعیت (درخواست تابعیت، ترک تابعیت یا بقای تابعیت اصلی) مواجه شود، باید منتظر بماند تا آییننامه مربوطه توسط دولت تصویب و ابلاغ شود؛ زیرا خود قانون مدنی جزییات اجرایی را مشخص نکرده و آن را به آییننامه واگذار کرده است.