بر اساس این ماده، یک شهروند ایرانی به سادگی نمیتواند تابعیت خود را رها کند و برای این کار باید یک سری شرایط سخت را رعایت کند. اولاً باید حداقل ۲۵ سال تمام داشته باشد و خدمت سربازی یا وظیفه عمومی خود را انجام داده باشد. سپس باید از هیئت وزیران اجازه بگیرد و تعهد دهد که ظرف یک سال پس از ترک تابعیت، تمام املاک و زمینهایی که در ایران دارد یا بعداً به ارث میبرد را به یک شهروند ایرانی منتقل کند. اگر این کار را نکند یا ظرف سه ماه از کشور خارج نشود، مقامات میتوانند او را اخراج و اموالش را بفروشند. حتی اگر همسر و فرزندانش هم بخواهند تابعیت خود را از دست بدهند، باید جداگانه در اجازه هیئت وزیران ذکر شوند وگرنه تابعیت ایرانی آنها باقی میماند. نکته مهم دیگر این است که زن ایرانی بدون شوهر میتواند برای فرزندان خردسال یا محجور خود نیز درخواست ترک تابعیت بدهد و هیئت وزیران ممکن است این را تصویب کند. همچنین فرزندان زیر ۲۵ سال چنین زنی میتوانند به تبعیت از مادر خود تقاضای ترک تابعیت کنند. در مجموع، قانون ترک تابعیت ایران را بسیار محدود و تحت کنترل شدید دولت قرار داده است.