این ماده دربارهٔ دو گروه از افراد است که در مادهٔ ۹۷۶ قانون مدنی تعریف شدهاند. گروه اول کسانی هستند که از پدری غیرایرانی و مادری ایرانی به دنیا آمدهاند. گروه دوم کسانی هستند که پدرشان پس از تولد آنها تغییر تابعیت داده است. این افراد تا ۱۸ سالگی تابعیت ایرانی دارند، اما پس از رسیدن به این سن باید تصمیم بگیرند که میخواهند تابعیت پدر خود را بپذیرند یا نه. اگر این افراد بخواهند تابعیت پدرشان را انتخاب کنند یا در آن باقی بمانند، فقط یک سال فرصت دارند. یعنی از روزی که ۱۸ ساله میشوند تا یک سال بعد باید کتباً به وزارت امور خارجه درخواست بدهند. همراه با درخواست، باید گواهیای از کشور پدرشان ارائه کنند که نشان دهد آن کشور نیز آنها را تبعه خود میپذیرد. اگر این درخواست را در مهلت یکساله ندهند، ممکن است تابعیت ایرانی آنها تثبیت شود یا بر اساس قوانین دیگر وضعیتشان تعیین گردد. نکتهٔ عملی این است که ارائهٔ گواهی از کشور پدر الزامی است و بدون آن وزارت امور خارجه نمیتواند درخواست را بپذیرد. همچنین واژهٔ «تصدیق» در این ماده به معنای تأیید رسمی و کتبی دولت خارجی است که نشان دهد آن کشور فرد را تبعهٔ خود میداند.