اگر پدر و مادر تبعه کشورهای متفاوت باشند، قانونی که بر رابطه پدر و مادر با فرزند حاکم است معمولاً تابع قانون کشور پدر خواهد بود. یعنی حقوق و تکالیفی مانند حضانت، نگهداری، نفقه و تربیت فرزند بر اساس قوانین کشور پدر تعیین میشود. اما یک استثنا وجود دارد: اگر نسبت فرزند فقط از سوی مادر ثابت شود و پدر در شناسنامه یا از نظر شرعی و قانونی مشخص نباشد، در این صورت رابطه فرزند با مادرش تابع قانون کشور مادر خواهد بود. این حالت بیشتر در مورد فرزندان نامشروع یا فرزندانی که پدرشان ناشناس است اتفاق میافتد. در عمل، این ماده در دعاوی خانوادگی که یکی از زوجین خارجی است یا زوجین تابعیت متفاوت دارند کاربرد دارد. دادگاههای ایران برای تعیین قانون حاکم بر روابط والدین و فرزندان به این قاعده استناد میکنند تا تکلیف حقوقی طرفین مشخص شود.