بر اساس این قاعده کلی، اتباع خارجی در ایران از حقوق مدنی برخوردارند، مگر در سه حالت خاص. حالت اول جایی است که قانون صریحاً گفته باشد فلان حق فقط برای ایرانیهاست یا آن را از خارجیها گرفته باشد. مثلاً حق مالکیت در برخی املاک یا اشتغال به مشاغل خاص که قانون آن را منحصر به اتباع ایران کرده است. حالت دوم به احوال شخصیه مربوط میشود. احوال شخصیه یعنی مسائلی مثل ازدواج، طلاق، نسب، ارث و اهلیت که تابع قانون کشور متبوع فرد است. اگر قانون کشور خود آن تبعه خارجی، یک حق خاص را در این زمینهها قبول نداشته باشد، آن شخص نمیتواند در ایران از آن حق استفاده کند. حالت سوم هم حقوقی است که صرفاً به خاطر ملاحظات اجتماعی و منافع جامعه ایرانی ایجاد شده باشد. این حقوق معمولاً برای حمایت از فرهنگ، اقتصاد یا نظم عمومی ایران وضع میشوند و طبیعتاً فقط شامل ایرانیها میشوند.