این ماده از قانون مدنی به این معناست که هر شخصی از بدو تولد آزاد به دنیا میآید و این آزادی جزو حقوق غیرقابل اسقاط اوست. بنابراین، هیچکس نمیتواند با قرارداد یا توافق، خود را برده یا تابع شخص دیگری کند و آزادی خود را به طور کامل از بین ببرد. به عبارت دیگر، هرگونه توافقی که به سلب کلی آزادی فرد منجر شود، از نظر قانون باطل و بیاعتبار است. از سوی دیگر، حتی اگر فرد تصمیم بگیرد که از بخشی از آزادیهای خود صرفنظر کند، این صرفنظر کردن نباید با قوانین جاری کشور یا اخلاق حسنه در تضاد باشد. برای مثال، نمیتوان قراردادی بست که بر اساس آن شخص متعهد شود تا همیشه از حق ازدواج یا انتخاب شغل خود چشمپوشی کند، زیرا چنین توافقی هم مخالف نظم عمومی و هم خلاف اخلاق حسنه محسوب میشود. در نتیجه، این ماده یک اصل مهم را در نظام حقوقی ایران تثبیت میکند: آزادی فردی قابل واگذاری یا محدودیت دائمی نیست و هر توافقی که به این اصل آسیب بزند، از حمایت قانون برخوردار نخواهد بود. هدف این حکم، حفظ کرامت انسانی و جلوگیری از سوءاستفاده از شرایط افراد است.