هر فردی از بدو تولد از حقوق مدنی برخوردار میشود؛ حقوقی مانند مالکیت، ازدواج، اقامت دعوا و هر آنچه که قانون برای شهروندان به رسمیت میشناسد. ماده ۹۵۹ قانون مدنی تأکید میکند که هیچکس نمیتواند با اراده خود، همه یا بخشی از این حقوق را برای همیشه از خود بگیرد. مثلاً کسی نمیگوید «من برای همیشه حق مالکیت یا ازدواج را از خود سلب میکنم» و چنین اظهاری از نظر قانونی باطل و بیاعتبار است. این ممنوعیت هم شامل «حق تمتع» (یعنی توانایی داشتن حق) و هم «حق اجرا» (یعنی توانایی به کار بردن حق) میشود. بنابراین اگر کسی قراردادی امضا کند که بر اساس آن خود را از تمام حقوق مدنی یا بخش مشخصی از آن محروم سازد، آن قرارداد هیچ ارزش قانونی ندارد. نکته مهم این است که قانون فقط سلب کلی و دائمی حقوق را منع کرده است. یعنی افراد میتوانند در موارد خاص و به صورت موقت از بعضی حقوق خود صرفنظر کنند؛ مثلاً با عقد قرارداد، مالکیت یک ملک را به دیگری منتقل کنند یا در یک پرونده قضایی از حق شکایت خود چشمپوشی کنند. تفاوت در اینجاست: این نوع صرفنظرها موقتی، جزئی و اختیاری هستند، در حالی که سلب کلی و همیشگی حقوق مدنی ممنوع است.