این ماده به وضعیت حقوقی جنین در دوران بارداری میپردازد. تا زمانی که جنین در شکم مادر است و هنوز متولد نشده، از برخی حقوق مدنی مانند ارث بردن یا وصیت به نفع او برخوردار میشود، اما این حقوق موقتی و مشروط هستند. شرط اصلی این است که نوزاد زنده به دنیا بیاید؛ یعنی پس از تولد، نشانههای حیات مانند تنفس یا ضربان قلب در او دیده شود. اگر جنین مرده به دنیا بیاید، گویی هرگز حقی برای او وجود نداشته است و حقوقی که به او تعلق گرفته بود، مانند ارث، باطل میشود و به وراث دیگر بازمیگردد. در عمل، این ماده برای مسائلی مانند تقسیم ارث یا تعیین تکلیف وصیتنامهای که به نفع جنین نوشته شده، کاربرد دارد و تا زمان تولد زنده، همهچیز در حالت انتظار باقی میماند.